Post uit Moskou 8

“Kiev”
Milaya Maite,

Wat mis ik je nu. Dat weet je wel, toch?

Terug in Kiev, wat een plek. Tegen de alleenheid heb ik een kamer in een hostel gehuurd. Vanwege de crisis in Oekraïne zit het hostel vol met jonge mensen uit Donetsk, Luhansk, Sevastopol en Odessa. Er woont zelfs een jongen die het niet meer trok in Rusland en nu probeert zijn leven hier op te bouwen.

Ken je dat verhaal over Boelgakov? Dat hij met zijn vrouw een kamer in een Kommunalka had, en dat zijn huisgenoten de inspiratie voor zijn demonen in De meester en Margarita vormden?

Hier spookt het ook. In de keuken klinkt een kakofonie van bevlogen idealen en gedachtegoed, iedereen is grenzeloos politiek geëngageerd en onvermoeibaar in discussie.

Illustratie uit De meester en Margarita

In Kiev, waar politiek verdomd veel uitmaakt en geacht wordt nog een hele hoop te veranderen, houdt iedereen er een mening op na. Van hard-linerlibertarianen, nostalgische socialisten, pure nationalisten tot neofascisten; noem het maar op en ik ben het hier tegen gekomen.

Gisteren in de lift vroeg een jongen nonchalant: ‘Hè, weet jij niet waar ik een kopietje van Mein Kampf op kan pikken?’

Negentien jaar was ‘ie, misschien stond ie stoer te doen. Maar in de barre situatie dat mensen toevlucht zoeken in allesomvattende ideologieën, terwijl zich hier geen recente denker meer aan waagt, lijken sommige mensen alles aan te grijpen.

Ondertussen staat het land op zijn kop.

Beelden van de oorlog die geen oorlog heet, kleuren ieder televisiescherm. Tanks, bataljons, explosies… De beelden, verhalen en herinneringen voeden het allemaal, want in Kiev is het eigenlijk best rustig nu.

De eigenaresse van het hostel ziet alles met lede ogen aan. Ze is Russische, vijfendertig jaar geleden getrouwd met een Oekraïner en geboren in Novosibirsk. Trots toont ze me foto’s van het operahuis en de nieuwe brug die Poetin eigenhandig is komen openen.

‘Zo’n mooie stad,’ keuvelt ze, terwijl ze met haar mollige vingertjes door de Google-zoekresultaten scrolt.

Wanneer ik haar vertel dat ik volgende week naar Moskou ga, kijkt ze vrolijk. Ze heeft genoeg kritiek op Rusland gehoord de afgelopen tijd en is blij dat ik heen en weer reis alsof er niets aan de hand is.

‘Vertel ze daar dat we in Oekraïne allemaal zo slecht nog niet zijn,’ zegt ze opgewekt.
‘Ik hoop voor iedereen hier dat het ooit weer goed komt tussen Rusland en Oekraïne,’ antwoord ik onhandig.
‘Oh Simone,’ haar gezicht betrekt direct weer.
‘Dat gaat nog heel, heel lang duren.’

Do zvidanya,
Simone

 

Winter Is Coming For The Half-Million IDPs Who Fled Fighting In Eastern Ukraine

First appeared at The Interpreter.com…

Maksim, who is a year and a half old, is from Donetsk, photographed in Kiev with his new toy. |Photo: Simone Peek
Maksim, who is a year and a half old, is from Donetsk, photographed in Kiev with his new toy. |Photo: Simone Peek

Kiev — During a midnight cab-ride, the taxi driver tells me: “No, no, I’m not a Kievyanin. ’I’m from Donetsk. Back home I was a manager, small company, we sold and installed air-conditioning.”

The chauffeur tells a sad tale that is heard all over Kiev currently, but he is one of the lucky ones. Despite the evident fortune that he got out of Donetsk unharmed and together with his family, he has work. Which, despite having to scale down his career path, is something many IDPs are hoping for.

There are at least 450,000 internally displaced people, or IDPs in Ukraine according to the latest data published by the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR )on November 6.

According to that report, more than ninety-five percent of these people have fled from eastern Ukraine as a result of the ongoing violence there; the remainder, 19,157 persons, came from Crimea after it was annexed by Russia.

At a parking lot nearby the charming Andreyevskiy Descent in Kiev’s old town, several aid huts that are provisionally assembled on the concrete. ‘The Volunteer Hundred’ (Volonterskaya Sotnya), who house this lot, are a local charity organization.

Founded from several volunteers unions by Arseniy Finberg, Alyona Druzhinina and Marina Lisak, the Sotnya support internally displaced people (IDP’s) in Kiev with clothing, toys, weekly food packages and other essentials during their first 45 days in the city, they lend aid to hundreds of people on a daily basis.

“We help 100-200 people a day, and around 900 receive food packages on Saturdays,” Finberg said. The Volunteer Hundred is just one of the many organizations that have come to aid and Kievans have donated enough garments to supply even regional aid associations.

Somewhere around 39,000 people have registered for help in Kiev, and another 14,000 are fanned out in Kiev’s region. But the numbers are far from resembling the true amount of displaced, because not everybody chooses to register.

Those who don’t register are not entitled to any humanitarian or governmental aid, including compensation for damaged property back home, and support from organisations like Sotnya. They are also invisible in the official data, leading unofficial guessed to rise as high as one million IDPs.

Some, who can afford it, stay in the many hostels and hotels that Kiev houses, originally intended for tourists, now filled to the brim with Ukrainians.

“Register? What’s the use?” Maria, a young lawyer from Donetsk said, inhaling her cigarette. Maria stays in a hostel dorm. “The government won’t do anything, they can’t do anything, they don’t have any money, it’s is all being used for other purposes.”

After enduring a two day shelling in a basement with her family, she decided to leave.

“The people of Donetsk were just sitting around, like this,” Maria crossed her arms, “we couldn’t do anything. When it was over I decided there was no point in staying.”

Maria’s parents and grandmother are still in Donetsk, they are unable to travel due to health problems and the pets they have to take care of. Again, a common story for those left behind.

It is not only the cynical and economically independent that shy away from registering. Some, marked by the intimidation they have endured back home, fear registering might do them harm:

“It’s dangerous to register,” Natalia Alexandrevna, a doctor from Donetsk exclaimed. “I don’t know how they get the information, but if you register, your information is being passed on to the DNR. [‘Donetsk People’s Republic’].”

Although her claim is unverified, according to Ms. Alexandrevna this information-leak can lead to threats of bodily harm against the registered or their family members and their property.

Oldrich Andrysek, UNHCR Regional Representative in Belarus, Moldova and Ukraine, partially validates Natalia’s concern.

“People are realistically threatened that if they officially leave, their apartments will be nationalized,” he said.

It remains a question whether this situation can be ascribed to a lack of confidentiality of the registrants’ personal information, like Ms. Alexandrevna said, or whether the absence of rule-of-law in the rebel-held territories simple leads to ownership violations – a plausible explanation.

Unfortunately, no government official was available for commentary.

Meanwhile, for the government, the IDP’s are only one of the many acute problems that unexpectedly face Ukraine, but legislation has finally been drafted to aptly assist the displaced:

On October 15, a centralized registration system was launched (before this IDP’s were only locally recorded), and on October 20 the law “On ensuring of rights and freedoms of internally displaced persons,” was passed, defining what exactly an IDP is.

However, it will still take a while before the legislations will be fully operative.

And time is running out when it comes to helping the displaced, because even though the weather has been remarkably cooperative this fall, the ferocious Ukrainian winter is readily approaching.

AP reports of inhumane living conditions for the people who are left behind in Donetsk, about a half of the original population, without heating, running water or even a roof above their heads.

Rebel control thus far has made it impossible to get the necessary security clearance that international aid organizations require to access a region, and government subsidies, like pensions, in many cases haven’t been paid in months.

On October 20, Russian Human Rights Ombudsman Ella Pamfilova told Rossiskaya Gazetashe expected a new wave of refugees from Ukraine in Russia, because, she said, “winter is coming.” Mr. Andrysek shares this concern.

“Yes I also think there will be an upcoming increase [of IDP’s],” Andrysek said. “People will move. When situations become unbearable, people move.”

The increase in military activity due to new arms supplies on the separatists’ side these past weeks do not bode well either.

Kiev, though, as well as Kharkiv, are packed to full capacity, bringing even the people that have registered and found housing to desperation.

“Who needs me here?” Sasha, a twenty-six-year-old sports trainer from Lugansk, asked. “I can’t practice my profession here. I don’t have my diplomas. What can I do? Who needs me here?”

Sasha valiantly added that he would simply go back to Lugansk if circumstances did not improve in a month, to lament only a moment after:

“What would I do there? There are no prospects there, and winter is coming.”

Een Fransman

In het hostel op een slaapzaal met tien bedden sliep een Franse man van zestig. Hij liep met gebochelde rug. Op zijn hoofd lag wat dun, verloren haar en om zijn uitgezakte lichaam hing tot aan kleurloos verwassen kleding.
In Kiev was hij op zoek naar een vrouw. Tot dat doel schreef hij dagelijks briefjes: ‘Mijn naam is zus-en-zo, wil je met mij?’ die hij rond de stad bij Oekraïense vrouwen in de hand drukte.
Zojuist voltooide hij zijn tweede bezoek aan de stad. Op een briefje schreef hij aan mij in sierlijk handschrift:
“Please call a taxi, from L’va Tolstovo number 4,
to Borispol Aeroport. Ask for price in UAN.”
Vermoedelijk dacht hij dat ik de receptioniste was en ik corrigeerde hem niet. Het is een kleine moeite om een taxi te bellen.
“Over 4 minuten, voor 127 Hryvna,” vertelde ik hem in het Frans, met mijn hand op de ontvanger. Dankbaar knikte hij ja, en zei ‘dat is niet veel,’ en ‘zeg maar dat ik hem nu nodig heb.’ Engels sprak hij niet, Russisch of Oekraïens allerminst.
De telefoniste van de taxicentrale kreeg haar “Ok” en de man haastte zich onmiddellijk met zijn schoudertas en een klein zwartleren koffertje naar het stenen trappenhuis.
Ik liep naar de deur en riep, “Monsieur!”
Zijn gebogen rug draaide zich tot zijn gezicht verscheen.
“Monsieur, het wordt een zwarte Dacia… De taxi, is een zwarte Dacia Logan.”
“Dacia…Logan…Dacia…Logan” mompelde de man, glimlachte ‘merci’ en keerde zich weer van mij af, richting de lift.
Terug in de keuken waar hij mij had aangesproken keek ik uit het raam. In het witte herfstlicht, achter een haveloos metalen hekje op een bevroren stoep, stond de Fransman. Onderweg naar het huis waar hij in eerste instantie had bedacht om zijn eenzaamheid in Oekraïne te gaan bevechten. Wederom alleen.
Met zijn koffertje.