Post uit Moskou 6

“Spionnen” 

Brieven van en naar een flat naast de derde ringweg van Moskou. Maite en Simone schrijven elkaar over van alles en nog wat. “Alsof de homofobe Russen nu denken: goh, in Amsterdam staan mensen met vlaggetjes te zwaaien, eigenlijk zijn gays best oké.”

Milaya Maite,

Afgelopen brief vertelde ik je dat Russen mij er af en toe van verdenken een spion te zijn en dat moet ik nog even toelichten.
Het klinkt wat James Bond misschien, maar de wereld van spionnen, informanten en geheim agenten voelt hier zo ver weg nog niet.

Spionne Anne Chapman (Kushenko) werd in 2010 de VS uitgegooid en in Moskou met wapen op de catwalk gezet, nu is ze tv-presentatrice. En vorig jaar werd de Amerikaanse Ryan C. Fogle met pruikjes en valse paspoortenaan de schandpaal genageld.

De eerste keer dat ik zelf verdacht werd was begin april, toen ik langs een bijeenkomst van de partij van Eduard Limonov liep. Ik was toevallig in de buurt om een croissant te kopen toen ik de dranghekken, het rokende benzine-aggregaat en metaaldetectors zag staan: karakteristiek voor een Russische demonstratie, natuurlijk gedecoreerd met verveeld kijkende politieagenten.

Het was nog koud, maar de lage zon brandde heerlijk fel op mijn wangen. Buiten de dranghekken stonden een modieus gekleed meisje en een jongen van rond de twintig jaar. Ik sprak ze in het Engels aan:”Zijn jullie hier voor de demonstratie? Wat gaat er gebeuren?”
Het stel was vriendelijk en ze deden hun best om me uit te leggen wat er aan de hand was, maar het kostte ze moeite om de juiste Engelse woorden te vinden. Om behulpzaam te zijn ging ik over op het Russisch. De jongen kneep zijn ogen tot spleetjes.
“Je spreekt gewoon Russisch?” constateerde hij berekenend. “En vrijwel accentloos?”

Hij werkte zich langzaam uit het gesprek, ging enkele meters verderop staan maar lachte en knikte wel als ik naar hem keek.
“C. dacht dat je een geheim agent was,” zei het meisje later. De jongen had wat politiek engagement op zijn kerfstok en was nu op zijn hoede.

Dit was me sinds mijn eerste keer in Rusland in 2012 nog nooit overkomen, maar het gebeurt sindsdien wel vaker. Zomaar. Als gevolg van mijn redelijke beheersing van het Russisch werpen mensen me toe: “Ben je een buitenlands agent?”

Maite, wat zeg ik daar in godsnaam op terug? “Welnee, Ik ben gewoon geïnteresseerd in jullie land, taal en cultuur?” – dat wordt met ongeloof ontvangen.

Laatst tijdens een optreden van On-The-Go kwam ik een jongen tegen. We babbelden wat tot ik de bekende glazige blik in zijn ogen zag verschijnen: hij vroeg zich af of ik misschien buitenlands was.
“Ik kom uit Nederland,” zei ik.
“Echt waar?” zei de jongen. “Je Russisch is erg goed. Iets TE goed. Serieus. Te goed.” Stilte. “Ben je een geheim agent?”

Ik lachte nonchalant boven mijn Old Fashioned. “Natuurlijk niet,” zei ik terug.
“Maar hé, jij komt me wel bekend voor,” vervolgde ik. “Stond jij niet onlangs met een vlag van Donetsk te zwaaien op Den Rossija?”

De jongen keek me gekweld en verbijsterd aan.
“Je lijkt er sprekend op,” drong ik aan. “Stond jij op de heuvel bij de universiteit met een Donetsk-separatistenvlag te zwaaien?”
“Nee, nee dat was ik niet,” zei de jongen beduusd.
“Wat jij wilt,” besloot ik, en nam een slokje.

Do Zvidanya,
Simone

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s